Nicolas Flamel

Eeuwenlang waren ze op zoek naar 2 doelen: Onsterfelijkheid en het maken van … goud. Zijn het nu rijke of arme periodes uit onze geschiedenis, steeds maar weer maakt goud er een belangrijk deel van uit. Was het in de Oudheid nog relatief in overvloed, in de Middeleeuwen was het zeer schaars en dit bracht (pseudo)wetenschappers op het idee om goud te maken via chemische reacties. Wie goed opgelet heeft in de chemische les weet nu dat dit onmogelijk is, maar in de ongeschoolde Middeleeuwen konden oplichters de mensen van alles wijsmaken.

Wie schoolgaande jeugd heeft, zal ongetwijfeld al van Nicolas Flamel gehoord hebben. Flamel was een Franse alchemist die zijn ganse leven op zoek was naar onsterfelijkheid. Hij beweerde die met de Steen der Wijzen gevonden te hebben, deze steen werd gebruikt in het eerste boek van Harry Potter. De legende verhaalt dat Flamel, geboren in 1330, nu nog altijd rondloopt. Dit wordt mede gevoed doordat zijn graf in 1418 … leeg bleek te zijn. Waar hebben we dat nog gehoord?

Alchemisten: Wetenschappers of charlatans? Het zal altijd een discussie blijven. Het verhaal gaat ook dat Flamel goud kon maken uit kwik. Onmogelijk natuurlijk omdat chemie enkel op elektronen inwerkt en nooit op het aantal protonen en neutronen in de kern en net dat laatste is bepalend voor een chemisch element. Ondanks dat vele jaren (eeuwen) later vele valse verhalen aan Flamel gelieerd werden, mag je er toch vanuit gaan dat hij wellicht zelf rotsvast geloofde in het maken van goud en het bereiken van onsterfelijkheid. Toen hij er niet in slaagde, bleef hij volhouden dat hij het kon en maakte hij zijn tijdsgenoten van alles wijs.

De onwetendheid in de Middeleeuwen maakte vanzelfsprekend de weg vrij voor allerlei charlatans. Toch hebben de alchemisten hun verdiensten. Eigenlijk waren daar best veel intelligente mensen bij en kan men alchemie omschrijven als een mengeling van filosofie en wetenschappen. Isaac Newton, gekend als 1 van de grootste genieën aller tijden, was eveneens een alchemist. Uiteindelijk was alchemie niets anders dan de menselijk drang om vooruit te komen. Ongetwijfeld hebben ze een belangrijke rol gespeeld om de mensheid te helpen ontsnappen uit de donkere tijden en lagen ze aan de basis van de Verlichting, die het begin vormde van onze moderne beschaving.

En toch is het mogelijk om goud te maken uit een andere stof: Transmutaties heet dat. Ik ben ooit in het C.E.R.N. geweest in Genève, waar zowat de grootste deeltjesversneller (is kilometers lang) op aarde staat. Met dit apparaat kan men elementaire deeltjes (protonen, neutronen, elektronen) met hoge snelheid afschieten op de kernen van een bepaalde stof, waardoor je de samenstelling van die kernen kan veranderen en dientengevolge dus het chemisch element. Volgens de ingenieurs echter rijzen er onoverkomelijke problemen: De benodigde energie en de benodigde tijd zijn veel te groot om een meetbare hoeveelheid goud te maken. Tevens zou je zoveel radioactieve nevenprodukten krijgen, dat het zo goed als onmogelijk is om dit praktisch onder controle te krijgen, maar theoretisch zou het kunnen.

Dat het onmogelijk bleek om goud via alchemische (of kernfysische) weg te maken, draagt alleen maar bij tot de schaarste ervan. Hierdoor blijft goud een mythisch product en ik zie geen enkele reden waarom goud niet een bepalende factor in de menselijke geschiedenis zou blijven. Mensen veranderen niet. Hoe hoog (of laag) de beschaving ook is. Goud heeft de mensheid reeds 5000 jaar in de ban, tot nader bericht zal dat ook de volgende 5000 jaar zo zijn. Wie de steen der wijzen in zijn bezit heeft, zal ….

Toen het goud zo’n 4 à 5 duizend jaar geleden algemeen aanvaard werd als betaalmiddel kon de Farao zijn pret niet meer op. Hij hoefde het slechts door zijn slaven te mijnen en verzekerde zich daardoor van een voortdurende bron van inkomsten. De overvloed aan goud was zodanig dat ze er grote hoeveelheden van meenamen in hun graf. Het verhaal van Toetanchamon is overbekend. In de duizenden jaren die erop volgden, werd het plunderen van de graven een nationale sport waar zelfs de doodstraf niet tegen bestand was. Wie erin slaagde een koningsgraf te vinden, was op slag steenrijk.

Maar ook de Farao’s zelf waren niet altijd zuiver op de graat. Tussen de Farao en de Babylonische Majesteit bestond er een levendige correspondentie. Egyptenaren waren niet zo’n vechtersbazen en kochten de vrede meestal af met goud. De Babyloniers waren zich daar terdege van bewust. Ze schreven de Farao aan om hem hun koningsdochter aan te bieden. Ze zouden haar schenken voor ZOVEEL GOUD als dat de Farao missen kon. Hoe meer goud, hoe groter de achting van de Babyloniers voor de Farao zou zijn. Tussen de lijnen door ging het natuurlijk om veel meer dan de koningsdochter. De volledige relatie tussen beide landen stond op het spel. Menig keer waren de Babyloniers niet tevreden omdat het goud te laat kwam of er te weinig van gestuurd werd. Dit was een grove belediging voor hen en er kon geen sprake zijn om op die manier hun koningsdochter aan de Farao te schenken. Uiteindelijk kwam er meestal een deal waarbij beide partijen tevreden waren.

Toch was het soms kantje boord. Vooral als de zending goud van de Farao DE PROEF IN DE SMELTOVEN niet had doorstaan. Het goud bleek soms maar 1/4de van de aangegeven waarde te hebben. De zwaar verontwaardigde Babyloniers schreven terug dat ze maar niet konden geloven dat hun broeder hun vriendschap zo minachtte.

Deze feiten die zich duizenden jaren geleden afspeelden, zouden zich nog ontelbare keren herhalen. Toen in West-Europa gouden munten werden geslagen, bevatten deze munten steeds minder goud en steeds meer minderwaardige metalen. Zo had de dinar (uitgegeven door de Saracenen in Spanje) oorspronkelijk 4,2 gram goud. Enkele eeuwen later was dat voor dezelfde dinar nog slechts 0,9 gram. Wie dacht dat vervalsen en inflatie een recent verschijnsel is…

Ook de dollar heeft (had) een gouden randje. De naam dollar was de oorspronkelijke naam voor een ounce zilver. Deze munten werden uitgegeven door graaf Schlick uit het Joachimsthal. Deze waren van een uitzondelijke goede kwaliteit en waren gekend onder de naam Joachims thalers (uiteindelijk vervormd tot dollar). Later werd de Amerikaanse dollar gelijkgesteld aan een gewichtseenheid: 1/20,67ste van een ounce goud, net zoals een pound 1/4de was van een ounce goud. Daarom is het verkeerdelijk te stellen dat een ounce goud 20,67 dollar waard was, enkel het omgekeerde is juist. Deze verhouding bleef officieel geldig tot de Gold Reserve Act van 1934. Toen het papieren dollargeld losgekoppeld werd van het goud, weten we allemaal wat er gebeurd is. 75 jaar later is de papieren dollar nog slechts 1/900ste van een ounce goud waard, een inflatie van maar liefst 4500%.

De Babyloniers zouden zich hier niet laten aan vangen hebben. Zij wilden niets minder dan goud, PUUR GOUD.

Zijn werkwijze:

1. Hij bedacht fictieve bedrijven waarmee hij contracten voor autoverzekeringen afsloot.

2. Hij stelde valse aangiften op van auto-ongelukken door deze onbestaande firma’s.

3. Maandelijks liet hij zich 3 à 4 miljoen frank uitbetalen. (100 000€)

4. Zo had hij tegen 1977 al 107 miljoen Belgische frank (2,6 miljoen euro) weten te incasseren.

Vandergucht werd in 1978 door de correctionele rechtbank tot vijf jaar celstraf veroordeeld wegens oplichting. Deze oplichtingszaak was een uitloper van een moordzaak, waarin hij hoofdverdachte was. Voor deze moord waren echter niet voldoende bewijzen en kon hij op miraculeuze wijze het hof van assisen ontlopen.

Vandergucht leed erg onder zijn celstraf en hij zon op wraak van zo gauw hij weer op vrije voeten was. Tijdens zijn gevangenschap leerde hij Guy Jespers kennen. Jespers was een onderzoeksrechter die in 1977 veroordeeld was wegens miljoenenfraude en een moordpoging op zijn vrouw (echte spitsbroeders dus). Jespers hertrouwde in de gevangenis met zijn maîtresse Ghislaine Clyncke, waar ook Vandergucht kennis mee maakte. Zij zou onderdeel worden van de grote slag die hij zou slaan.

Vandergucht wist in zijn cel, ongelooflijk maar waar, ook enkele blanco exemplaren van diplomatieke identiteitskaarten te bemachtigen. Zo kon hij zich later een andere identiteit aanmeten.

Toen hij weer vrijkwam, besloot hij een sluw plan ten uitvoer te brengen. Hij begon vriendschap op te bouwen met een bankdirecteur die al jarenlang voor de ASLK (Nu Fortis!) werkte. Vandergucht had de bankdirecteur uitgevraagd over de interne bankzaken en wijsgemaakt dat er een zeer groot bedrag op zijn rekening zou worden gestort. Hij eiste dat er voldoende cash geld in het kantoor aanwezig zou zijn. De bankdirecteur, onder de indruk van de persoon Vandergucht, ging akkoord.

Inmiddels schreef Jespers’ echtgenote, Ghislaine Clyncke, aan Vandergucht een cheque van 10.000 frank uit. Hij schreef respectievelijk een 9, een 6 en tenslotte een 7 ervoor en veranderde daardoor het bedrag in 76.910.000 Belgische frank (2 miljoen euro). Dit bedrag ging hij op 1 april! 1983 bij het ASLK filiaal te Gent innen. Deze bank was toen nog een staatsinstelling en Vandergucht koos deze omdat hij zich op de Belgische staat wou wreken. Vandergucht had het slim gespeeld. Doordat hij alle interne procédures kende, wist hij dat de cheque, die hij in een ander filiaal van de ASLK op zijn rekening liet zetten, niet meer die dag (Goede Vrijdag) zou “gecheckt” worden. In het ASLK filiaal nam hij doodleuk en met de grote trom (zijn vriend bankier had zelfs voor extra bewaking gezorgd!) het cash geld in ontvangst die op zijn rekening stond.

Diezelfde vrijdag nog verdween Vandergucht spoorloos met een vals paspoort en 76 miljoen Belgische frank. Vanwege het lange paasweekend duurde het tot dinsdag voor de bank ontdekte dat de cheque ongedekt was. De zaak werd pas afgesloten in 1992 toen men hem dood in Nice terugvond.

Kent er iemand de ludiekste Nederlandse oplichter? Ik hoor het graag van de Nederlandse lezers.

Enerzijds worden, net als met de huizen, op nog niet afbetaalde boten massaal beslag gelegd. De markt voor tweedehandse jachten is daardoor overspoeld en zijn de prijzen en de vraag gekelderd. Dit heeft 2 gevolgen:

De fraude om de verzekering op te lichten, is enorm. Nog nooit zijn zoveel jachten gezonken en vergaan bij … kalme zee. Menige gezonken boten zijn al teruggevonden met doorboorde gaten. Tevens kosten sommige van deze jachten een vermogen om ze te onderhouden en om de ligplaatsen te betalen. Dit geeft als absurditeit dat men de jachten gewoon dumpt op zandbanken of vergeten plaatsen, nadat men ze van alle kentekens heeft ontdaan (afgeschuurd).

Deze boten zorgen voor overlast: ze hinderen de scheepvaart, ze lekken toxische stoffen en dieven halen er stukken vanaf, waarbij andere afgebroken delen ronddobberen op het water.

In de meeste staten worden de controles opgevoerd om de fraude en het “sluikstorten” tegen te gaan. In Californie echter heeft men andere plannen. Daar is men aan het werken aan een … bailout voor jachtbezitters.

Wie een mooi spaarcentje heeft, krijgt nu de kans om met zijn hebben en houden te verhuizen naar Amerika. Huisje, auto en bootje: ze smijten ermee. Werk vinden zal een pak moeilijker worden. De echte werkloosheidcijfers zijn immers opgelopen tot 15,7%. (Officieel gemanipuleerd tot 8,5%).

Zijn “levenswerk” bestond erin openbare New Yorkse monumenten te verpatsen aan naïeve toeristen. Zijn favoriet object voor verkoop was de Brooklyn Bridge(125 jaar oud!), die hij gemiddeld tweemaal per week verkocht gedurende vele jaren. Hij overtuigde zijn slachtoffers dat ze een fortuin zouden verdienen door tol te heffen voor de toegang. Meer dan eens moest de politie ingrijpen om de werken voor de bouw van tolhuisjes door Parkers slachtoffers stil te leggen.

Andere openbare monumenten die hij verkocht waren de oorspronkelijke Madison Square Garden, het Metropolitan Museum of Art, Grant’s Tomb en de Statue of Liberty. George had veel verschillende verkoopsmethoden . Toen hij Grant’s Tomb verkochte, zou hij zich vaak voorgesteld hebben als de kleinzoon. Hij maakte indrukwekkend goed vervalste documenten om te bewijzen dat hij de juridische eigenaar was van de “goederen” die hij verkocht.

Parker werd drie keer veroordeeld voor fraude. Na zijn derde veroordeling op 17 december 1928 werd hij gestraft tot levenslang in de Sing Sing Gevangenis door rechter McLaughlin in het Kings County Court. Zodoende bracht hij de laatste acht jaar van zijn leven door achter de tralies. Hij was zeer populair onder de bewakers en collega-gedetineerden die geweldig genoten van zijn vertellingen over zijn exploten.

George is gekend als één van de succesvolste oplichters in de geschiedenis van de Verenigde Staten, en vooral als de meest getalenteerde “fopper”. Zijn fratsen zijn nog altijd voer voor menig theaterstukken. Een populair zinnetje in de Amerikaanse cultuur is “iemand een brug verkopen“, waarmee de naïeviteit van de bedoelde koper wordt aangekaart.

In een volgend deel: de meest ludieke, Belgische oplichter: William Vandergucht.