Omdat beleggers fouten maken. Omdat er niet zoiets bestaat als een “heilige strategie” om de beurs te verslaan. Omdat beleggers te veel rendement verliezen door te actief te beleggen. Met andere woorden voor het overgrote deel van de beleggers heeft Fama wel gelijk! Misschien kunnen we toch wel profijt halen uit de empirische testen van Fama. Hoe dan?

DOE HET TEGENOVERGESTELDE VAN WAT DE BANKEN WILLEN!

1. Beperk uw transacties. Uw rendement kan serieus onderuit gehaald worden door teveel aan- en verkopen. Dit kost veel geld en dat willen de banken nu graag. Hoe meer transacties hoe meer hun buideltjes gevuld worden.
2. Koop nooit aandelen die gepromoot worden door banken. Hou altijd in uw achterhoofd: de banken zijn er niet voor u, maar voor henzelf. Wie dit nu nog niet door heeft… . De kans is groot dat bij een promotie van een aandeel, de bank zelf of een bevriende partij de verkoper is van de aandelen die u koopt.
3. Koop nooit beleggingsfondsen die gepromoot worden door de banken. Eenvoudig omdat het de bank geen ene moer kan schelen of dit fonds u wat opbrengt. U moet weten dat de verkoper (of filiaalhouder) bonussen krijgt op de verkoop van deze fondsen. Hoe hoger de opbrengsten van de beleggingsfondsen voor de bank, hoe hoger hun bonus. Welke beleggingsfondsen zijn dat dan? Met hoge in- en uitstapkosten, hoge bewaarkosten en veel actief beheer. Allemaal kosten voor u, maar opbrengsten voor de bank. Wat zijn actief beheerde fondsen? Dit zijn fondsen met een fondsmanager die zelf bepaalt welke aandelen in het fonds zitten, bvb. een Indiafonds zal dan wel enkel Indische aandelen bezitten, maar voor de rest is de manager vrij. Nu blijkt uit studies dat veel ingrijpen door deze manager het resultaat negatief beïnvloeden. Had hij dit niet gedaan, dan waren de resultaten beter. Logisch want hij bezondigt zich aan mijn puntje 1. Er zijn meer beleggingsfondsen dan aandelen. Hoe zou dat komen? Omdat het een verschrikkelijk winstgevend zaakje is voor de bank. Je hebt zelfs fondsen der fondsen. Men maakt dus een beleggingsfonds waarin geen aandelen rechtstreeks zitten, maar enkel beleggingsfondsen. Kan je nagaan hoeveel “kosten” er blijven plakken bij de uitgevers ervan.
4. Koop nooit gestructureerde producten. Deze producten zijn zowat de grootste oplichting waarmee banken onwetende particulieren proberen te strikken. Het is gewoon de bedoeling om u zoveel mogelijk geld afhandig te maken. Alleen in 10% van de gevallen haalt u er meer rendement uit dan op een gewone spaarrekening. Als de kapitaalbescherming dan nog gegeven wordt door een failliete bank zoals Lehman, zelfs al wordt het product uitgegeven door citibank, dan bent u helemaal de klos.

Als je nu de redenering van Fama ” dat de beurs toch niet te kloppen is”, combineert met de wetenschap waar je best je geld niet insteekt, dan kom je uit op INDEXFONDSEN. Vraag ernaar bij je bank, maar als ze niet dolenthousiast zijn om dit aan te bieden, dan weet je alvast waarom!

Er komt nog een vierde stukje specifiek over indexfondsen. Want het ene indexfonds is het andere niet, maar dan had je wel verwacht zeker.

Fama was niet de eerste de beste. Zijn empirische manier om de beurs te bestuderen was ongezien. Niemand had tot dan toe (1960) meer beurscijfers verwerkt dan hij. Pas 21, doorploegde hij met een monstercomputer (IBM 7090) alle koersgegevens van de New Yorkse beurs sinds 1926. Hij was zelfs zo gedreven dat niemand beter met de computer (pionierswerk in die tijd) kon omgaan. Diezelfde computer gebruikte hij om alle mogelijke beleggingsstrategieën te lijf te gaan en vooral deze die bewezen hadden hoge opbrengsten te geven in het verleden. Helaas, geen enkele werkte voor nieuwe beleggingen. Hij kon dus geen methode ontwikkelen die de beurs altijd versloeg. Dit was uiteraard niet zijn bedoeling, hij wilde rijk worden.

Er kon maar één besluit gemaakt worden. De beurzen op zich hebben een systeem om zich razendsnel aan nieuwe koersbepalende informatie aan te passen, zodat ze altijd efficiënt zijn.

Dit zette de economische wereld op zijn kop. Dit betekende dat duizenden hun stempelkaart konden gaan aanvragen. Want zo zei Fama: “Wat voor zin heeft fundamentele of technische analyse, als de beurzen efficiënt zijn, dit zijn nutteloze zaken“. Goodbye voor tienduizenden analisten, goodbye voor de tienduizenden vermogenbeheerders. Want door al hun transactiekosten, moeten ze automatisch slechter presteren dan de beurs zelf. Fama heeft nog altijd veel aanhangers. Maar toch maakte hij een denkfout.

Want alleen door ontelbare analisten op de beurs los te laten op zoek naar eventuele tijdelijke inefficiënties door analyse van de koersen, kan de beurs een zeker niveau van efficiëntie bereiken. Jaren later heeft Fama toegegeven dat dit inderdaad logisch is.

1 PERSOON HEEFT SINDSDIEN BEWEZEN DAT FAMA ONGELIJK HEEFT! NIET VOOR NIETS WORDT HIJ DE BESTE BELEGGER ALLER TIJDEN GENOEMD. WIE ZOU DAT KUNNEN ZIJN?

(in het derde luik ga ik opnieuw Fama verdedigen, en aantonen hoe je kan inspelen op zijn redenering)

Lees verder voor deel 3

Zo mijn stelling is: HEEFT DE BEURS ALTIJD GELIJK? Ja of Neen.

Deze uitspraak komt van Eugene Fama. Hij heeft empirisch bewezen dat geen enkele strategie de beurs kan kloppen. Dit komt omdat de markten efficiënt zijn. Dus op elk ogenblik is de prijs van het aandeel perfect in overeenstemming met de werkelijke waarde ervan. Meteen verklaart hij hiermee de oorlog aan de volledige sector van de analisten: weg met fundamentele analyse, weg met technische analyse. Ja, want als de koers altijd juist is, hoef je ze ook niet te analyseren.

Wie mijn artikel “waarom de beurzen dalen” gelezen heeft, kent mijn mening.