Alhoewel de grootste klap het laatste jaar kwam (met de falingen van GM en Chrysler), moeten we de feiten onder ogen zien dat de autoproductie al een paar jaar stagneert (Europa) of daalt (USA). Zo lag de productie in Amerika maar liefst 40% hoger in 2002 tov 2008. In vergelijking ging de productie in dezelfde periode in China x3, in India x2,2 en in Thailand x2,6. China heeft trouwens in absolute cijfers (9,3 miljoen) de USA voorbijgestoken (8,7 miljoen). De crisis dus als enige schuldige aanduiden, is de waarheid geweld aandoen.

De overconsumptie van auto’s de laatste jaren leggen een hypotheek op de verkoop van nieuwe. In Amerika staan meer auto’s ingeschreven dan dat er rijbewijzen zijn. Anders gezegd: vele gezinnen hebben naast de noodzakelijke auto’s, nog een buggy, sportscar of “van” op overschot. Nu we in volle crisis aanbeland zijn, zullen vele van die overbodige auto’s op de secundaire markt terecht komen. Of wordt deze auto “op overschot” gebruikt als vervanging van de normale auto als die de geest geeft. Zoals die kennis van mij die met zijn “mobilhome” naar zijn werk rijdt.

In Amerika mag tevens verwacht worden dat de belastingen op auto’s verhoogd worden. De afzonderlijke Staten zien vele gaten in hun begroting komen door hogere kosten en zwaar tegenvallende inkomsten. De verhoging van de belastingen op auto’s lijkt dan een gemakkelijk voor de hand liggende oplossing. Het aanhouden van veel wagens wordt dan een te dure aangelegenheid.

Tevens is de auto een duurzaam consumptiegoed en dus cyclisch. De meeste wagens werden van de hand gedaan alvorens ze de geest gaven. Het is dus een opportuniteit om vandaag de dag langer met dezelfde auto te rijden. De toekomst is immers onzeker: Zal men zijn job kunnen behouden? Hoe snel zal de elektrische/hybride auto zijn ingang vinden? Of indien het verbruik drastisch zou dalen? Met nieuwe subsidies? Indien dit reeds binnen een paar jaar zou gebeuren, zit je daar dan met je verouderde benzine/dieselauto die enorm in waarde zal dalen.

Dit laatste zal ook gevolgen hebben voor de autofinancieringssector. Enerzijds hebben ze verliezen geleden door niet terugbetaalde autoleningen, anderzijds bleken leasingcontracten zwaar verlieslatend. De restwaarde van auto’s na afloop van de leasingcontracten, is de laatste 2 jaar veel lager, dan geschat bij het afsluiten van het contract, met een minpost tot gevolg. Autofinanciering zal dus duurder en minder aantrekkelijk worden voor particulieren en bedrijven. Ook bedrijven die gigantisch op hun kosten willen (moeten) besparen, zullen een gemakkelijk slachtoffer vinden in hun wagenpark. Een verlenging van de levensduur van hun park zal hun daarbij al flink helpen.

Er staan dus nog zware tijden te verwachten voor de autosector in het Westen: Een slabakkende verkoop in eigen streek en moordende concurrentie hier en vanuit de lage loonlanden. (Renault heeft zopas nog aangekondigd om luxewagens te importeren vanuit Korea). Een autofabricant zit nu éénmaal met gigantische vaste kosten. Een verminderde vraag brengt daardoor de meeste in de rode cijfers. Indien de markt niet voldoende aantrekt zoals hierboven reeds beschreven, zit er niets anders op dan nog meer fabrieken te sluiten. De vele overheidsmiljarden die nu naar deze sector gaan, zullen dan grotendeels nutteloos zijn geweest en de pijn alleen maar hebben uitgesteld. De sanering is pas begonnen.

1.Zilver is een veel groter industrieel goed dan goud. De noodzakelijkheid in de toekomst is groter, terwijl er tevens veel meer van verloren gaat. Hierdoor zou de prijsverhouding in de tijd tussen goud en zilver kleiner moeten worden.

2.De waarde van zilveren munten en baren is handiger als betaalmiddel. In de superette betalen met een ons goud lijkt mij nogal omslachtig. De deelbaarheid van zilver benadert veel dichter ons huidig papieren geld. (indien het vertrouwen in dit laatste op de helling zou komen te staan)

3.De hoeveelheid goud in de wereld is relatief beperkt ten opzichte van zilver. Dit maakt dat de goudmarkt veel gemakkelijker te manipuleren is, zelfs zo gemakkelijk dat de Amerikaanse regering in de jaren dertig al het goud kon confiskeren. Men was verplicht om al het in bezit zijnde goud in te leveren tegen een (veel te lage) vastgestelde prijs. Doordat zilver een gebruiksmetaal is en door de grotere aanwezige volumes, zie ik dat veel moeilijker realiseerbaar.

Welke Pro of Contra’s zijn er nog voor beide metalen ten opzichte van elkaar?

Zijn werkwijze:

1. Hij bedacht fictieve bedrijven waarmee hij contracten voor autoverzekeringen afsloot.

2. Hij stelde valse aangiften op van auto-ongelukken door deze onbestaande firma’s.

3. Maandelijks liet hij zich 3 à 4 miljoen frank uitbetalen. (100 000€)

4. Zo had hij tegen 1977 al 107 miljoen Belgische frank (2,6 miljoen euro) weten te incasseren.

Vandergucht werd in 1978 door de correctionele rechtbank tot vijf jaar celstraf veroordeeld wegens oplichting. Deze oplichtingszaak was een uitloper van een moordzaak, waarin hij hoofdverdachte was. Voor deze moord waren echter niet voldoende bewijzen en kon hij op miraculeuze wijze het hof van assisen ontlopen.

Vandergucht leed erg onder zijn celstraf en hij zon op wraak van zo gauw hij weer op vrije voeten was. Tijdens zijn gevangenschap leerde hij Guy Jespers kennen. Jespers was een onderzoeksrechter die in 1977 veroordeeld was wegens miljoenenfraude en een moordpoging op zijn vrouw (echte spitsbroeders dus). Jespers hertrouwde in de gevangenis met zijn maîtresse Ghislaine Clyncke, waar ook Vandergucht kennis mee maakte. Zij zou onderdeel worden van de grote slag die hij zou slaan.

Vandergucht wist in zijn cel, ongelooflijk maar waar, ook enkele blanco exemplaren van diplomatieke identiteitskaarten te bemachtigen. Zo kon hij zich later een andere identiteit aanmeten.

Toen hij weer vrijkwam, besloot hij een sluw plan ten uitvoer te brengen. Hij begon vriendschap op te bouwen met een bankdirecteur die al jarenlang voor de ASLK (Nu Fortis!) werkte. Vandergucht had de bankdirecteur uitgevraagd over de interne bankzaken en wijsgemaakt dat er een zeer groot bedrag op zijn rekening zou worden gestort. Hij eiste dat er voldoende cash geld in het kantoor aanwezig zou zijn. De bankdirecteur, onder de indruk van de persoon Vandergucht, ging akkoord.

Inmiddels schreef Jespers’ echtgenote, Ghislaine Clyncke, aan Vandergucht een cheque van 10.000 frank uit. Hij schreef respectievelijk een 9, een 6 en tenslotte een 7 ervoor en veranderde daardoor het bedrag in 76.910.000 Belgische frank (2 miljoen euro). Dit bedrag ging hij op 1 april! 1983 bij het ASLK filiaal te Gent innen. Deze bank was toen nog een staatsinstelling en Vandergucht koos deze omdat hij zich op de Belgische staat wou wreken. Vandergucht had het slim gespeeld. Doordat hij alle interne procédures kende, wist hij dat de cheque, die hij in een ander filiaal van de ASLK op zijn rekening liet zetten, niet meer die dag (Goede Vrijdag) zou “gecheckt” worden. In het ASLK filiaal nam hij doodleuk en met de grote trom (zijn vriend bankier had zelfs voor extra bewaking gezorgd!) het cash geld in ontvangst die op zijn rekening stond.

Diezelfde vrijdag nog verdween Vandergucht spoorloos met een vals paspoort en 76 miljoen Belgische frank. Vanwege het lange paasweekend duurde het tot dinsdag voor de bank ontdekte dat de cheque ongedekt was. De zaak werd pas afgesloten in 1992 toen men hem dood in Nice terugvond.

Kent er iemand de ludiekste Nederlandse oplichter? Ik hoor het graag van de Nederlandse lezers.

Enerzijds worden, net als met de huizen, op nog niet afbetaalde boten massaal beslag gelegd. De markt voor tweedehandse jachten is daardoor overspoeld en zijn de prijzen en de vraag gekelderd. Dit heeft 2 gevolgen:

De fraude om de verzekering op te lichten, is enorm. Nog nooit zijn zoveel jachten gezonken en vergaan bij … kalme zee. Menige gezonken boten zijn al teruggevonden met doorboorde gaten. Tevens kosten sommige van deze jachten een vermogen om ze te onderhouden en om de ligplaatsen te betalen. Dit geeft als absurditeit dat men de jachten gewoon dumpt op zandbanken of vergeten plaatsen, nadat men ze van alle kentekens heeft ontdaan (afgeschuurd).

Deze boten zorgen voor overlast: ze hinderen de scheepvaart, ze lekken toxische stoffen en dieven halen er stukken vanaf, waarbij andere afgebroken delen ronddobberen op het water.

In de meeste staten worden de controles opgevoerd om de fraude en het “sluikstorten” tegen te gaan. In Californie echter heeft men andere plannen. Daar is men aan het werken aan een … bailout voor jachtbezitters.

Wie een mooi spaarcentje heeft, krijgt nu de kans om met zijn hebben en houden te verhuizen naar Amerika. Huisje, auto en bootje: ze smijten ermee. Werk vinden zal een pak moeilijker worden. De echte werkloosheidcijfers zijn immers opgelopen tot 15,7%. (Officieel gemanipuleerd tot 8,5%).

In mijn vorig artikel had ik reeds gemeld dat Bush niets anders heeft gedaan dan de hete aardappel doorgeschoven naar Obama. Deze laatste heeft in de 2 maanden dat hij bezig is al meer verstandige praat verkocht dan Bush in zijn ganse leven. Obama had bij zijn aantreden beloofd dat hij de autoconstructeurs zou helpen en daar staat hij nog steeds achter, maar niet meer tegen elke prijs.

De oude CEO Rick Wagoner heeft met zijn valiesje van 15 miljoen dollar zijn biezen moeten pakken onder druk van Obama. Een eerste verstandige beslissing. Uiteindelijk is Wagoner 8 jaar lang de hoofdverantwoordelijke van GM geweest en heeft hij ze naar deze uitzichtloze situatie geleid. Obama geeft de nieuwe CEO Frederick Henderson nog 60 dagen de tijd om een aanvaardbare oplossing uit te werken anders volgt het faillisement. Een tweede verstandige beslissing. Had Bush dit vorig jaar gedaan, waren wellicht geen tientallen miljarden dollar, waaronder een groot stuk belastingsgeld, in rook opgegaan.

Tegenstanders van een faling (vakbonden, aandeel- en obligatiehouders) vrezen voor een bloedbad onder de werknemers, een groot verlies van kapitaal en de totale teloorgang van GM. Niets is minder waar.

1. Met of zonder faling: er gaan vele jobs verloren gaan. GM maakt nu éénmaal auto’s die niet meer gewenst zijn. In de autobranche moet er een enorme sanering komen want er worden gewoonweg veel te veel auto’s geproduceerd. De economische crisis heeft daar weinig mee te maken. Ook zonder de crisis is de sanering noodzakelijk. De problemen bij GM dateren al van ver voor de crisis. Vandaag zijn er in Amerika in de autobranche reeds een paar honderdduizend jobs verdwenen. Er staan wereldwijd miljoenen auto’s te wachten op een koper, alleen al in Zeebrugge staan er 175 000 nieuwe auto’s. In de UK worden doeken gespannen over de parkings zodat het niet meer zichtbaar is welke massa auto’s er te koop staan.
2. Nergens ter wereld is een faling of chapter eleven beter te verantwoorden dan in Amerika. De voordelen zijn enorm. De sanering kan er veel vlugger door gebeuren en een doorstart is zeer realistisch. Menig bedrijf in Amerika komt een chapter eleven weer te boven. Tevens zouden er uitzonderlijk staatsgaranties worden gegeven om de continuïteit te verzekeren.
3. Is het normaal dat GM met belastingsgeld wordt overeind gehouden? Ik dacht het niet. Waar gaat dat geld naartoe: naar overbetaalde managers die naam onwaardig en naar werknemers die tot de bestbetaalde van de wereld behoren en die de beste ziekte- en pensioenregeling van Amerika hebben. Vindt u het dan logisch dat minder betaalde en slechter verzekerde belastingsbetalers hier moeten voor opdraaien?
4. Wat voor zin heeft het om producten te subsidiëren die niemand wil? Alleen door GM voor voldongen feiten te stellen, is er kans dat ze wel verkoopbare producten maken.

Ondanks het feit dan GM al 2 jaar virtueel failliet is, zijn er sindsdien nog miljarden aandelen gekocht. Dit zijn in mijn ogen geen beleggers maar speculanten, indien GM alsnog in faling gaat, kunnen de huidige aandeelhouders moeilijk beweren dat ze het niet wisten. Voor de obligatiehouders heb ik meer begrip, alhoewel ook deze zich al lang konden ontdaan hebben van hun obligaties (deze hebben al jaren de junkstatus) en zoals ik ook al eerder in een artikel schreef: ook obligaties zijn risicovol.

Wie aandelen Renault heeft, profiteert tenvolle van het feit dat dit kwaliteitsaandelen zijn van een bedrijf die mee met zijn tijd is, het merk Dacia is daar het grote bewijs van. Renault heeft de laatste dagen een enorme remonte gedaan. (Is zelfs verdubbeld vanop zijn dieptepunt).

Evolutie van de aandelen sedert mijn eerste artikel (28/10/08 – 7/04/2009)

Renault was 20,05 nu: 20,70 +3,2%

GM was 6,oo nu 2,00 -300% (stijging die nodig is om de eerste waarde terug te bereiken)

opm. Beide aandelen waren op 28/10/08 al 80% gedaald van hun hoogtepunt van 2008. De vraag toen was of dit terecht was of niet. Bij GM was dit terecht, terwijl Renault duidelijk meegesleurd is door het slechte sentiment in de autosector.

Zijn “levenswerk” bestond erin openbare New Yorkse monumenten te verpatsen aan naïeve toeristen. Zijn favoriet object voor verkoop was de Brooklyn Bridge(125 jaar oud!), die hij gemiddeld tweemaal per week verkocht gedurende vele jaren. Hij overtuigde zijn slachtoffers dat ze een fortuin zouden verdienen door tol te heffen voor de toegang. Meer dan eens moest de politie ingrijpen om de werken voor de bouw van tolhuisjes door Parkers slachtoffers stil te leggen.

Andere openbare monumenten die hij verkocht waren de oorspronkelijke Madison Square Garden, het Metropolitan Museum of Art, Grant’s Tomb en de Statue of Liberty. George had veel verschillende verkoopsmethoden . Toen hij Grant’s Tomb verkochte, zou hij zich vaak voorgesteld hebben als de kleinzoon. Hij maakte indrukwekkend goed vervalste documenten om te bewijzen dat hij de juridische eigenaar was van de “goederen” die hij verkocht.

Parker werd drie keer veroordeeld voor fraude. Na zijn derde veroordeling op 17 december 1928 werd hij gestraft tot levenslang in de Sing Sing Gevangenis door rechter McLaughlin in het Kings County Court. Zodoende bracht hij de laatste acht jaar van zijn leven door achter de tralies. Hij was zeer populair onder de bewakers en collega-gedetineerden die geweldig genoten van zijn vertellingen over zijn exploten.

George is gekend als één van de succesvolste oplichters in de geschiedenis van de Verenigde Staten, en vooral als de meest getalenteerde “fopper”. Zijn fratsen zijn nog altijd voer voor menig theaterstukken. Een populair zinnetje in de Amerikaanse cultuur is “iemand een brug verkopen“, waarmee de naïeviteit van de bedoelde koper wordt aangekaart.

In een volgend deel: de meest ludieke, Belgische oplichter: William Vandergucht.

De eerste gelukkigen zullen Indiërs zijn. Daar komt hij immers al vanaf april op de markt. Eind volgende maand (23 maart) zou de eerste van de band moeten rollen, zeven maanden later dan voorzien. Het is geen Bugatti Veyron, maar dat verwachten de toekomstige kopers ook niet. De prijs bedraagt 100 000 rupees, omgerekend een dikke 1500 €, een stuk minder dan de helft van de nu bestaande, goedkoopste auto in India ( Suzuki Maruti 4000€).

Op het ogenblik heeft slechts 1 op 100 mensen een auto in India ( in China 1 op 25, in Amerika 1 op 2). Het toekomstig potentieel is dus enorm. Men verwacht een verkoop van 250 000 auto’s in het eerste jaar. Waar ganse families (zelfs de middenklasse) in India zich nu verplaatsen op een scooter, zou dit een heuse verbetering moeten zijn.

De start van de productie verliep niet zoals gepland. Protest van boeren verhinderde de productie in de nieuwe fabriek in West-Bengalen. Tata motors is nu verplicht de autoproductie te spreiden over de kleinere huidige fabrieken tot de speciale fabriek is voltooid.

Tata Motors is nu reeds de grootste producent in India voor vrachtwagens en is de derde grootste autoconstructeur. Tata kocht vorig jaar de merken Jaguar en Land Rover over van Ford voor 2,3 miljard dollar. Het is echter ook voor Tata hard knokken. Hield de Indische markt voor kleine personenauto’s goed stand, de halvering van de verkoop van bussen, vrachtwagens en grotere voertuigen in januari ll., was een grote klap voor Tata.

Ter vergelijking: de goedkoopste auto’s op de Amerikaans markt zijn de Nissan Versa (9900$) en de Hyundai Accent (11070$). Er zijn plannen om bij ons in 2010 een, aan Europese eisen aangepaste, Nano te verkopen voor zo’n 5000 €.

Voor de liefhebbers nog de technische gegevens:

lengte: 3,1 m (nog een stuk korter dan de mini Cooper)

hoogte: 1,6 m

type: monovolume

motor: 2-cilinder 623 cc, 35 pk, multi brandstof injectie

topsnelheid: 120 km/u

0 tot 100 km/u: 22s, hangt af van de windsnelheid

Hier volgt een kort verslag van het gesprek:

Hillary: “Mag ik u feliciteren met de schitterende olympische spelen vorig jaar.”

Yang Jiechi: “I hate you and America .”

Hillary: “Wij, Amerika zijn de grootste economie van de wereld en zouden China een gunst willen vragen.”

Yang Jiechi: “I hate you and America.”

Hillary: “U weet dat wij als echte Amerikanen nogal veel geld nodig hebben. We hebben zopas weer een triljoen dollar beloofd en die hebben wij eigenlijk niet.”

Yang Jiechi: “I hate you and America.”

Hillary: “Ik weet dat jullie ons in het verleden altijd geholpen hebben om ons geld te lenen, zou je het nu nog één keer willen doen?”

Yang Jiechi: “Met alle chineze maar niet met den deze. Door al dat geld dat jullie bijmaken, zijn de dollars die wij hebben veel minder waard geworden.”

Hillary: “Ik beloof U dat het de laatste keer zal zijn. Ik ben bereid om mijn allerliefste goed aan u te geven.”

Yang Jiechi: “Zonder harde onderpand gaat het niet door. Wat is dat dan, uw allerliefste goed? “

Hillary: “eh, … mijn kredietkaart? “

Een reverse stock split voegt aandelen samen. Tien aandelen van 0,6€ met een reverse split van 10:1 worden dan 1 nieuw aandeel van 6€. U merkt het al: dit wordt vooral gedaan wanneer het aandeel tot een kleine waarde is gedaald. Een reverse split wordt niet uit weelde gedaan, maar van moetens.

Aandelen kunnen soms zo snel in waarde zakken dat je verhoudingen krijgt van 100 tegen 1 voor een reverse split. Bij gewone splitsingen wacht men nooit zolang: hier komt 1:2 of 1:5 zeer vaak voor.

In feite heb je hetzelfde probleem bij een te kleine waarde als bij een te grote. Aandelen van 0,005€ zijn niet echt praktisch om te verhandelen. Je hebt namelijk al een miljoen aandelen nodig voor een bedrag van 5000€. Dit is echter niet de hoofdreden om een reverse split te doen. Er bestaan namelijk 2 belangrijke wetten in het beursgebeuren. Sommige beurzen eisen een minimumwaarde van 1€($) om genoteerd te mogen worden. Verder zijn er vele fondsen (pensioenfondsen) die zichzelf hebben opgelegd om slechts aandelen te kopen met een minimumwaarde van 5€/aandeel. Als men hieraan wil voldoen, kan men niet anders dan een reverse split uitvoeren.

Indien je vandaag naar de beurswaarden kijkt, merk je dat vele aandelen onder de 10€ ($), en zelfs ver daaronder gezakt zijn. Dit strookt niet met de eerder aangehaalde beweringen. De reden is dat een reverse split als zeer negatief wordt beschouwd. Het is duidelijk dat, waar een gewone split uit weelde wordt gedaan, een reverse altijd uit armoede is. De aandelen zijn fel gezakt en een reverse split is dan de bevestiging dat deze daling terecht is. Het bedrijf gelooft namelijk zelf niet meer dat de aandelen terug naar een normale waarde gaan. Na de aankondiging van een omgekeerde splitsing verliezen meer dan 75% van de aandelen nogmaals fors waarde.

Bij verdere daling van de beurzen is het dus wachten op de eerste die het aandurft en als één schaap over het hek is … .

Eén van de fouten is dat een overheid meent dat ze het economisch leven dient te sturen. Niets is minder waar. Economie ontstaat wanneer 2 mensen goederen willen ruilen met elkaar. Iedere overheidsinterventie verstoort dit spontaan gebeuren.

Laten we eens een eenvoudig voorbeeld nemen. U heeft honger en wilt een brood kopen. Daarvoor gaat u naar de bakker en koopt daar een brood voor 2 euro. Deze transactie of ruil kan enkel plaatsvinden als zowel de bakker en u hierover tevreden bent. Dit betekent niets minder dan dat u een brood meer waard vindt dan het 2 euro muntstuk anders zou u het niet doen. Anderzijds vindt de bakker uw 2 euro meer waard dan zijn brood, anders zou hij het niet verkopen.

Hoe is de transactie tot stand kunnen komen? Omdat u honger hebt of zal hebben en u 2 euro een redelijke prijs vindt voor een brood. Anderzijds is de bakker tevreden want hij heeft meer gekregen voor zijn brood dan het hem gekost heeft en zelf al zijn brood opeten is geen optie. Resultaat: beiden zijn door een ruil beter af en dit is de enige reden waarom er een ruil plaatsvindt.

Stel dat de bakker plots 3 euro vraagt voor zijn brood. De kans is groot dat u zegt, sorry maar ik hoef uw brood niet. U gaat een straat verder naar een andere bakker die wel zijn brood voor 2 euro verkoopt. Er is hier dus een zeker evenwicht tussen de prijs van een brood en het brood zelf. Dit proces ontstaat vanzelf en behoeft geen overheidsinmenging.

Stel er is crisis en de overheid wil het leed verzachten en bepaalt dat 1 brood van bvb. 800 gram slechts 1 euro mag kosten. Een algemeen gejuich gaat op en de politieker die dit beslist heeft, zal, als de verkiezingen ‘s anderdaags plaatsvinden, veel stemmen halen.

De politieker vergeet wel een belangrijk feit: Hoe zal de bakker reageren? Stel dat de kostprijs om een brood te maken 1,05€ is. Dan heeft de bakker verschillende mogelijkheden: Hij kan minder kwaliteit van brood maken, zodat hij terug winst maakt. Hij maakt helemaal geen brood meer (enkel nog pistolets, sandwiches en baguetten) of hij maakt brood van 900gram waarvan hij toch een vrije broodprijs kan vragen. Waarom? De overheid heeft ervoor gezorgd dat de verkoopsprijs van 1€ voor een brood een slechte ruil is. Er is geen meerwaarde voor de bakker, enkel een verlies. Het resultaat is dat u ofwel geen brood meer kunt kopen of van mindere kwaliteit of een ander soort brood aan de marktprijs.

De conclusie is duidelijk: ieder ingrijpen van de overheid in de economie is schadelijk. De val van het communisme heeft dit ten overvloede bewezen. Wellicht zal de overheid het argument aanhalen dat bakkers de boel saboteren en zullen ze met secundaire maatregelen afkomen, zoals het verbieden van ander brood te maken, bakkers een proces aandoen, enz. . De eerste, slechte interventie lokt dan een tweede slechte interventie uit en je krijgt een lawine van gebod en verbod maatregelen, terwijl het allemaal veel simpeler kan door de markt haar werk te laten doen.

Ook Europa heeft zich hiertegen bezondigd door het omgekeerde te doen. Ze gaven subsidie aan de boeren. Deze produceerden dan zoveel melk en boter dat dit leidde tot de beruchte boterbergen en melkplassen (Boeren produceerden meer dan dat er vraag was door de subsidie). Nadien moest Europa dan deze boter en melk op de wereldmarkt gooien waardoor deze dan op zijn beurt ontwricht raakte.

Kent u gevallen waar overheidsingrijpen in de economie een goede zaak is voor het algemeen belang?